In Mu.ZEE opende op 1 juli een nieuwe museumvleugel, volledig gewijd aan de Oostendse animatie-pionier Raoul Servais. In dat kader – en als hommage aan de grote maar bescheiden Servais – selecteerde Monokino een gevarieerd programma aan hedendaagse animatiefilms die vandaag mee de toon zetten.

Diorama
Emily Lefebvre — BE, 2016 — 6'

Ode to Seekers
Andrew Norman Wilson — US, 2012 — 9'

Hi Stranger
Kirsten Lepore — US, 2017 — 3'

Life Cycles
Ross Hogg — UK, 2017 — 4'

Hyperlinks or it didn’t happen
Cécile B. Evans — BE/US, 2014 — 23'

Everything (trailer)
David OReilly — IE/US, 2018 — 11'

Solar Walk
Réka Bucsi — HU, 2018 — 21'

21/07 18:00 Mu.ZEE Oostende
21/07 20:00 Mu.ZEE Oostende

Emily Lefebvre’s “Diorama” (2016) begint als de metafoor voor een essentiële eigenschap van animatie, namelijk iets tot leven brengen, oftewel de metamorfose van een statisch gegeven naar pure dynamiek. Met haar unieke beeldtaal, die vaak ook schilderkunst en fotografie incorporeert, wijst Lefebvre op de absurditeit van de mensheid. Hoe we dode dieren opzetten om ze vervolgens te bekijken in een ‘kijkkast’, bijvoorbeeld.

Die bijtende toon klinkt nog kritischer in het werk “Ode To Seekers” (2012) van Andrew Norman Wilson, die in de vorm van een mug, injectienaald en een olie-boortoren dezelfde absurditeit herkent. De soundtrack luidt niet voor niets: “If it makes you happy, then it can’t be that bad. If it makes you happy, why the hell are you so sad”. Ook in Kirsten Lepore’s “Hi Stranger” (2017) spreekt een naakt mannetje de kijker troostend toe. Ross Hogg observeert in “Life Cycles” (2016) op vernuftige wijze onze dagelijkse routines en biedt herkenbaarheid.

Technologische ontwikkelingen staan vandaag al een stuk verder dan toen Raoul Servais zijn eerste films creëerde. Dat merken we zeker in het werk van Cécile B. Evans. In haar film “Hyperlinks or it didn’t happen” (2014), zet Evans een computer gegenereerde versie van een beroemde overleden acteur in als hoofdpersonage. Via animatie brengt Evans hem terug tot leven.

Al deze films tonen door hun inventiviteit hoe animatie het medium vormt waar alles mogelijk is, waar grenzen haast taboe zijn. Op die manier laat animatie toe om de dingen vanuit een ander perspectief te bekijken, zoals bijvoorbeeld in David OReily’s “Everything” (2018), of zelfs om een compleet nieuw universum te visualiseren, zoals we kunnen ontdekken in Reka Busci’s “Solar Walk” (2018).

Wie vandaag in Oostende wandelt, wordt geconfronteerd met een fantastisch eclecticisme: een brutale grijze appartementsblok bestaat er naast het glorieuze Thermae Palace. Het machtige, haast stalinistische gebouw van De Grote Post domineert de Hendrik Serruyslaan. Een voormalig warenhuis herbergt een museum voor hedendaagse kunst. Belle-époque huizen verschuilen zich in de stille maar statige straten.

In 2017 valt kunstenaar Anouk De Clercq één leegte op. Die glorieuze filmcultuur van Henri Storck, James Ensor of Raoul Servais, is uit het straatbeeld verdwenen. Met de sluiting van cinema Rialto verdween ook de laatste onafhankelijke filmzaal uit het Oostendse cinema-circuit. Tegen zo’n buitengewoon decor, met de zee als groot projectievlak voor beelden, verhalen en geschiedenissen, is dat zonde.

En dus rijpt het idee Monokino: één zaal, getekend door een al even fantastisch eclecticisme, waar de cinema terug zichzelf kan zijn. Eén zaal, waar lange en korte films, filmklassiekers, auteursfilms, videokunst, experimentele films, animatie of het werk van jonge makers een plek kunnen vinden. Monokino toont, bevraagt, reageert, gaat in gesprek, nodigt uit, verwelkomt, plaatst in perspectief. Monokino is een plek van, door en voor Oostendenaren, voor professionelen en liefhebbers, voor jong en oud, voor van hier en van daar.

De films die Monokino wil tonen, leven niet enkel op het projectievlak. Ze verspreiden zich ook tussen bewoners, toeschouwers, makers. In die zin is Monokino ook ‘Kopfkino’: een mentale bioscoop, waar beelden de kans krijgen zich uit te leven en te vermenigvuldigen.

Zo zwerft Monokino nomadisch door die eclectische straten van Oostende, en nestelt zich in de hoofden en harten van de Oostendenaren. Weldra meert ze voorgoed aan.

Monokino wil cinema de 21ste eeuw indrijven en de avontuurlijke kant van film belichten. Terwijl we ijveren voor een vaste stek als ankerplaats voor cinefielen uit Oostende en daarbuiten, opereert Monokino als een nomadisch filmplatform.

STEUN — We werken vooralsnog zonder subsidies, uw steun is bijgevolg meer dan welkom en brengt letterlijk licht op het scherm:

BE80 7340 4532 5277     BIC: KREDBEBB

Met vermelding ‘gift’.

Giften vanaf €40 zijn fiscaal aftrekbaar.
Een gift van €100 zal je slechts €55 kosten.

TEAM — Anouk De Clercq, Baptist Everaert, Chloë Delanghe, Dagmar Dirkx, David Slotema, Eric de Kuyper, Erien Withouck, Eva Claus, Godart Bakkers, Jana Coorevits, Rebecca Jane Arthur, Quinten Wyns, Ynne De Wever.
Grafisch ontwerp: Michaël Bussaer. Webdesign: Dominique Callewaert.

Met de steun van Auguste Orts, CINEMATEK, KAAP, KASK School of Arts Gent, Onderzoeksfonds Universiteit Gent, Mu.ZEE, Vlaams Audiovisueel Fonds.